ผมรู้สึกว่าเวลาที่ผมรู้สึกเหงา เบื่อ หดหู่ ผมจะชอบหาหนังที่มันให้อารมณ์เหงาๆมานั่งดู ซึ่งผมว่าหลายคนก็คงจะเป็นแบบเดียวกัน ไม่รู้ทำไม อาจจะเป็นเพราะดูแล้วมันทำให้คิดว่า โลกหรือสังคมที่เราอยู่ ยังมีคนอีกมากที่เหงา ไม่มีคนอยู่ด้วย ไม่มีคนให้คิดถึงหรือหันหน้าไปหา เพื่อพูดอะไรบ้างเป็นการระบายออกซึ่งถือเป็นการบำบัดทางจิตวิธีที่ดีวิธีหนึ่ง เหมือนที่บางคนไปคุยกะหมอดู ไปคุยกะจิตแพทย์ ซึ่งแต่ละวิธีก็เสียเงินโข แต่ของผมเสียค่าแผ่น ค่าไฟไม่กี่บาท

หนังเรื่องหนึ่งที่ผมมักจะหยิบมาดูบางเวลา เวลาที่แบบว่า...อยากอยู่เงียบๆคนเดียว อยากคิดอะไรบางอย่างที่บอกไม่ถูก บอกคนข้างตัวไม่ได้ก็คือเรื่อง Chungking Express ของ หว่อง กาไว (หวัง เจียเว่ย) ซึ่งมีชื่อภาษาไทยที่ตั้งได้... (ไร้คำบรรยาย - คิดเอาเองละกัน)ว่า ผู้หญิงผมทองฟัดหัวใจให้โลกตะลึง ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้คนคิดชื่อคิดออกมาได้เยี่ยงนี้ อารมณ์มันต่างจากตัวหนังและแนวทางหนังโดยสิ้นเชิง นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่ผมไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้ตอนที่มันฉายในโรงภาพยนต์ แต่มาดูเอาตอนที่มันออกมาวางขายเป็นวีซีดีในกระบะเลหลังแล้ว และเมื่อมีโอกาสแบบที่ว่าบางครั้ง ก็เอาออกมาดูอีกหลายครั้ง

หนังเรื่องนี้บอกให้ผมตระหนักว่าคนที่เราพบเจอ เดินผ่านไปผ่านมาในที่ต่างๆทุกๆวัน ในวันหนึ่ง เวลาหนึ่ง เราอาจจะได้รู้จัก เป็นเพื่อนกับใครคนหนึ่งนั้นก็ได้ ถ้าเพียงแต่เราสังเกตและจดจำ (เพียงแต่คนเราโดยทั่วไปไม่ได้ใส่ใจจดจำเท่านั้นเอง) บางครั้งการทำความรู้จักกันก็มาแบบไม่ถูกที่ถูกทาง ไม่ถูกจังหวะ บางทีการทำความรู้จักกัน ก็ต้องมีหลายๆอย่างประกอบกัน โดยเฉพาะโอกาส เพื่อที่มันจะได้อยู่ได้ต่อเนื่องไป

ตัวละครในเรื่องตัวหนึ่งบอกว่า เขาชอบออกไปวิ่งในเวลาที่เขาเหงาหรืออกหัก วิ่งให้เหงื่อออกมากๆ มากจนไม่เหลือพอที่จะกลั่นออกมาเป็นน้ำตาได้ ผมก็คล้ายๆกัน เวลาที่ผมมีปัญหา รู้สึกว่าเครียดมากๆผมจะไปวิ่ง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวิ่งไปทำไม รู้แต่ว่าพอวิ่งมากๆแล้วมันจะเหนื่อย เหนื่อยจนไม่มีเวลาหรือสมองไปคิดไปเครียดเรื่องอื่นอีก ผมว่ามันช่วยได้จริงๆนะลองดู เมื่อก่อนตอนที่พักอยู่ใกล้สนามกีฬาผมจะไปวิ่งออกกำลังกายบ้างตอนเย็นหลังเลิกงาน ตอนหลังอยู่ไกลละ ได้แต่อาศัยวิ่งบนสายพานในห้องออกกำลังกายของคอนโดแทน แต่ก็โอเคอยู่

หนังเรื่องนี้ให้ข้อสังเกตกับผมว่า ข้าวของหลายอย่างในชีวิตประจำวันของเรา มาพร้อมวันหมดอายุ ปลากระป๋อง ผลไม้กระป๋อง แม้แต่ฟิล์มพลาสติกห่อกระป๋องเองก็มีวันหมดอายุ จนดูเหมือนกับว่าจริงๆแล้วมันจะมีอะไรในโลกที่ไม่มีวันหมดอายุบ้างหรือเปล่า

หนังเรื่องนี้ทำให้ผมได้เห็นว่าเวลาคนเรารักกัน ห่วงใยกัน มันไม่จำเป็นต้องมีความสัมพันธ์ทางกายกันก็ได้ เหมือนที่พระเอกชวนนางเอกเข้าโรงแรมโดยที่ตอนแรกก็คงหวังเรื่องอย่างว่า แต่พอเข้าไปแล้วเขาเห็นนางเอกที่เหนื่อยมาจากงานมากจนนอนหลับไป เขาเลยสั่งข้าวมากิน นั่งกินไปดูนางเอกนอนหลับ แล้วก็ถอดรองเท้าให้นางเอกเอามานั่งเช็ด นั่งขัดให้จนสะอาด แล้วก็จากกันไปในตอนเช้า เพื่อที่จะไปวิ่ง วิ่ง วิ่ง ให้ลืมโลกรอบๆตัวไปให้หมด จนในท้ายที่สุดเขาก็ได้รับข้อความที่เขาไม่อยากจะให้มันมีวันหมดอายุ ตลอดไป

หมายเหตุ หนังเรื่องนี้แบ่งตัวหนังออกเป็น 2 ส่วน 2 คู่รัก (หรือแค่รู้จัก?)โดยที่ทั้ง 2 คู่อยู่ในบริบทแวดล้อมเดียวกันคือร้านขายอาหารฟาสต์ฟู้ดแบบฮ่องกงที่เจ้าของร้านมีมารยาทมาก (อย่างฮา) มีส่วนที่ตัวละครทั้ง 2 คู่มาเชื่อมโยงกันบ้างเท่านั้น